My Country’s 119th Independence Day

The Philippine’s 119th Independence Day was celebrated with tears. For this year, unfortunately, we cannot say that the Philippines is fully independent as war still goes on in Marawi City. A lot of lives had been sacrificed. Filipino people shout enough!

My heart shatters as I watch the news. The locals in Marawi were crying in the raising of the Philippine flag this morning. Right then, there were no religion. They were united. They were all Filipinos. They all strongly desire to see the last of the war and to have their normal, peaceful lives back.

My heart goes out to everyone who has lost their loved ones. I was touched by the pride families of decreased soldiers and policemen gained in the midst of this tragedy. I’m certain that they’ll be carrying that pride for the rest of their lives. Salute to all 58 soldiers and policemen who dedicated their lives for the country! They died carrying a great honor. I also pray that the deceased civilians will gain peace and I’ll pray the same for their families.

In this trying moment, especially to people in Mindanao, I’ll be praying that God will give all Filipinos hope, hope so great it will ease the pains and anxieties. May all wounded hearts be healed. May all wounded souls be restored. Be strong, Marawi. Be strong, Filipinos. Be strong, our beloved Philippines.

Shrek (Tagalog)

Isang araw na wala namang araw or nagtatago lang ‘to sa mga clouds, may magkapatid na bored na bored. Magluluto ang isa ng adobong manok nang mapagdiskitahan niya ang dalawang inosenteng kamatis at j-in-uggle ito. Feeling yata niya nasa circus siya. Sabi pa sa ate niya, “Kaya mo ‘to?”

Iniwan no’ng ate niya ‘yong hinuhugasan niyang jar at kinuha ‘yong dalawang kamatis. Unfortunately, hindi niya nasalo ‘yong isa. She tried again though. Nagawa naman niya twice but then her confidence level kind of soared. Akala niya masasalo niya ang kamatis kapag hinagis niya nang mataas, to the point where it almost kissed the ceiling. Well, iyon ang akala niya. Ang ending lamog ang kamatis.

‘Yong pasimuno nasayangan. Ang kapatid pinagalitan ang ate, at ang unang mga salitang lumabas sa kaniyang bibig ay ang mga unang salitang inyong mababasa in the poem below. Take note this is a collaboration poem by the sisters (and ako ‘yong ate).

Shrek

Ang bola ay hindi nalalamog

At ang kamatis ay hindi tumatalbog

Kapag ang bahay nati’y lumubog

Sa baha tayo magmumumog

Hoy Pate, huwag ka nang magdabog

Kung ayaw mong ika’y mabugbog

At ang ulo mo’y maalog.

Mabuti na lang ika’y hindi nausog

Ang puso mo’y pigilang sumabog

Hayaang ito’y kumabog

Kapag ito’y may magandang hubog

Maaari mo itong ituhog

Ayusin mo ang iyong pagtulog

Nang ika’y hindi mahulog

Sa gabing ang langit ay kumukulog

At ang buwan ay magiging bilog

*Shrek ‘yong title kasi OGre si Shrek. Sarreh na!

Sino ka?

Sa tingin ko, ang pinakaimportanteng dapat magawa ng isang young adult ay ang kilalaning mabuti ang sarili niya. Alamin kung ano ba talagang gusto niya, kung ano ang makakapagpasaya sa kaniya, kung sino talaga siya.

Dapat nating malaman kung sino ba talaga tayo…

Sino ba talaga ako?

At kapag nalaman na natin kung sino talaga tayo, pakiramdam ko hindi na tayo maaapektuhan ng kahit anong pangungutya pero ang mas importante doon, magiging confident na tayo.

Confidence. Hindi lang mawawala ‘yong hiya natin kung hindi magiging confident din tayo na umalis sa comfort zone natin para magsimulang maglakbay sa path na gusto natin. Confidence… Confidence to make big decisions… Confidence to mold our life as how we want to… Confidence and strength to stand up with our own feet.

Kapag kilala natin ang sarili natin, hindi tayo malilito. Hindi tayo maghahanap ng kasagutan kung saan-saan sa tanong ng buhay na: ano ba ang gusto mong marating? Kapag kilala natin ang sarili natin, alam na rin natin kung paano ifu-fulfill at pasasayahin ang mga sarili natin.

Alam ko mahirap din talaga. Pero siguro, dapat nating mag-effort. Gaya kung paano tayo nag-e-effort kapag may taong gusto tayong makilala, pagtuunan din nating ng oras at effort ang pagkilala sa ating mga sarili.

Sino ba ako? Ano bang gusto ko? Anong ayaw ko? Bakit ako galit? Bakit ako malungkot? Bakit ako masaya? Paano pa ako mas sasaya? Paano ko masasabing kontento na ako?

At sa bawat tanong na nasasagutan, matuto tayong tanggapin ang mga katotohanan. Huwag mong i-expect na perpekto ka. Mayroon at mayroon siguradong hindi ka magandang katangian na maaari mo namang baguhin. Mayroon at mayroon ka siguradong matutuklasang kahinaan mo na maaari mong i-improve.

Kilalanin mo ang sarili mo. Tanggapin mo ang sarili mo. Mahalin mo ang sarili mo. Then, I believe dahan-dahan, unti-unti, magiging maayos na din ang lahat. Ika nga, “…start with yourself.”

Magnilay tayo.

Sa ating mga Pilipinong Katoliko, ngayon ang simula ng linggo kung saan nararapat magnilay-nilay ang bawat isa. Umpisa na ng Semana Santa. Simula na ng pagpepenetensya, pagsisisi sa ating mga kasalanan, pag-alala sa ginawang pagsasakripisyo ni Jesus, at panibagong pagbabago.

Hindi naman natin kailangang saktan ang ating mga sarili upang makiisa sa paghihirap ng Panginoon para iligtas tayo sa ating mga kasalanan. Ang kailangan nating gawin ay ang tanggapin na tayo’y makasalanan, malaman ang mga pagkakamali natin, at gumawa ng paraan upang tayo ay maging mas mabubuting anak ng Diyos.

Paano ba tayo makakapagnilay-nilay? Para sa akin, kailangan natin ng reflection, meditation, at fasting.

  • Reflect

Maaari tayong sumali sa mga retreat o recollection para makapag-reflect. Pwede din naman nating gawin ito kahit saang lugar na tahimik gaya sa loob ng mga kwarto natin.

Mag-reflect tayo sa mga sarili nating pagkatao. Maging aware sa mga kasalanang nagawa sa atin. Alalahanin nating hindi naman tayo perpekto. Ihingi natin ng tawad ang mga pagkakasala natin. Maging aware din tayo sa mga mali sa atin. Tanungin natin ang mga sarili natin…

Mabuti ba ang pakikitungo ko sa mga tao? Kailan ba ako huling nagalit? Bakit ako nagalit? Nakakasakit ba ako ng ibang tao? Pini-please ko ba ang Panginoon o ang sarili ko o ang ibang tao? Nakakagawa ba ako ng mga bagay ng nakakapagpasaya sa Diyos? Nagagawa ko ba ang mga tungkulin ko sa Kaniya at para sa Kaniya?

Humingi tayo ng tawad at magpatawad na rin tayo. Patawarin na natin ang mga taong nagkasala sa atin, humingi man sila o hindi ng tawad.

  • Meditate

Maglaan tayo ng labing lima hanggang tatlumpung minuto para kausapin nang taimtim ang Panginoon. Sa katunayan, hindi naman natin kailangang magsalita e. Bigyan lang natin ng oras ang Panginoon. Umalis tayo sa mundo natin na napakagulo, napaka-busy, huminto tayo at tsaka tayo magdasal.

Mag-meditate tayo upang mapabuti natin ang relasyon natin sa Panginoon at ma-improve ang ating spiritual heath.

  • Fast

Marami pa rin sa ating mga Katoliko ang nagfa-fasting, hindi kumakain ng karne tuwing Semana Santo lalo na sa Huwebes Santo, Biyernes Santo, at Sabado de Gloria. Marami pa namang ibang paraan para mag-fasting.

Bakit ba tayo nagfa-fast? Para magsakripisyo ng ilang araw upang i-acknowledge ang ginawang sakripisyo ni Jesus para sa atin. Pero kung iisipin natin ano pa bang ibang nagagawang mabuti ng hindi pagkain ng karne? Ito ‘yong mga naiisip kong pwede pa nating gawing pagfa-fasting:

  1. Bawasan ang oras online. Gamitin ang oras na ibabawas para mag-reflect at mag-meditate.
  2. Huwag magalit, magtaas ng boses, magkunot ng noo, magtaas ng kilay, magsabi ng hindi magandang salita. Huwag magmura.
  3. Huwag uminom ng alak. Huwag manigarilyo. Huwag kumain ng junk food.

Marami pa ‘yan. Depende na lang ‘yong mga idadag natin sa klase ng buhay mayroon tayo. Halimbawa, kung isa kang workaholic, bawasan mo ang oras ng pagtatrabaho mo.

Maganda rin kung ngayong Semana Santo, magsimba tayo, mangumpisal sa pari, mag-Station of the Cross, at magbisita sa iba’t ibang simbahan o mag-Visita Iglesia.

Ang Semana Santa, dapat hindi maging tanging panahon para tayo magnilay-nilay, para natin alamin at pagsisihan ang mga kasalanan natin, at para lumapit tayo sa Panginoon. Ang Semana Santa sana’y bigyan tayo ng inspirasyon para magsimulang magbago, mag-improve, maging mas mabuting tao para sa Diyos, para sa kapwa natin at maging sa ating mga sarili.

Mapayapang Semana Santa sa ating lahat! God bless!

“A LOVE PROJECT” Chapter 9 (Finale) | A Feb-ibig Series

CARLO

Patakbo akong pumunta sa garden. I stopped. My heart beats raised dahil sa pagtakbo, at dahil sa kaniya. Is she really here?

Tinitingnan niya ‘yong mga roses ni Mommy. There is a subtle smile in the corners of her lips.

“Hi!”

Lumingon siya. She smiled. “Sorry, I came in too late.”

Lumapit ako sa kaniya. “No, it’s okay. Nakabalik ka na pala.”

“Kanina lang.” She sighed. Pagod siguro. “While in Singapore, I met someone.”

“Okay, that hurts.” All my hopes died down. Siguro, we’re just destined to be friends.

She rolled her eyes at me.

I smirked.

“You know it wouldn’t hurt to listen to the whole story.”

“Okay, okay.”

Her gaze fell upon the roses again. “I met someone who met someone. She had to work with a guy, you can say out of whim. Alam niyang kailangan niya si guy to be what she always wanted to be and to show other people what she’s capable of. But just seeing the guy online, alam na niya na she may be in trouble. She believes that ‘prevention is better than cure’.

“Kasi, hindi naman talaga masungit ‘yong kaibigan ko. She’s nice to everyone kaya nga no’ng pinakilala siya no’ng guy sa mga friends nito, the friends were confused kung bakit ‘Sungit’ ang tawag ni guy kay girl. Sinusungitin ni girl si guy as a defense mechanism. Ayaw kasi ni ate girl na mahulog, alam naman kasi niyang hindi siya masasalo ni guy.”

She looked at me and I know, nakita niya ‘yong confusion sa mukha mo. “It’s hard to compete with a 3-year worth of memories, of love. And it’s so scary.” Binalik niya ‘yong tingin niya sa mga roses. “And then there’s the project, the project my friend’s was working hard to finish. Alam niya kasi ‘yon ‘yong key niya sa mga pangarap niya. Pero…” Tumingin siya ulit sa akin. This time, she turned her body towards me.

Humarap na siya sa akin. “Pero ano ba namang laban ng friend ko sa love? It hit her e, I’d say pretty badly. Kahit ano pang prevention ang ginawa niya, she fell, hard I’d say.” Umiling-iling siya habang nakangiti. “How stupid of her.”

Ngumiti ako. “It’s you, right? And not just a friend.”

Kumunot ‘yong noo niya. “Alam mo parang narinig ko na ‘yan or nabasa somewhere.”

Our first conversation. Nagpanggap ako no’n na kaibigan ako ng sender no’ng post sa XUSC. “Pa’no mo nga ba nalaman na ako ‘yong sender no’n?”

“Gut feeling.”

“Oh.” Tumangu-tango ako. Then, silence.

“Uhm, sige, I gotta go. Gabi na masyado.”

Tumalikod siya. I held her hand to stop her. “Pagkatapos mong mag-confess ng feelings mo, do you think hahayaan kitang umalis nang gano’n-gano’n lang, Sungit?”

Nakasimangot siyang humarap. “E wala ka kayang reaction diyan. Wala kang reply sa mga sinabi ko. Naiisip ko tuloy na na-realize mo nang hindi mo naman pala ako gusto.”

Hindi ko mapigilang mapangiti. “I just want to teach you a lesson para sa pag-iwas mo sa akin, sa pag-alis mo nang biglaan, at sa pagpapa-miss mo ng sobra. Alam mo bang plano kong sundan ka sa Singapore? Pumunta ako sa bahay n’yo one time and sabi ng ate mo na nasa Singapore ka na at ako naman itong si tanga, hindi man lang nagtanong. Nag-assume akong hindi ka na babalik. Mabuti na lang binabasa ko ‘yong blog mo.”

She smiled and laughed a little.

“Nakakatawa ba ‘yon? Ha, Mandy? Sobrang natakot ako sa thought na hindi na kita ulit makikita.”

Bigla na lang niya akong niyakap. “Silly,” she whispered.

I hugged her back. Hinigpitan ko pa. I don’t want to ever let her go.

“Don’t be scared,” sabi ko sa kaniya no’ng binitawan na namin ang isa’t isa. “Hindi naman sa tagal ng pagsasama nasusukat ‘yong pagmamahal e. Mandy, you taught me how to love again, how not to be scared to love and to give your all.”

Pinunasan ko ‘yong luhang tumulo sa pisngi niya.

Hindi ko na rin napigilang umiyak. “Grabe, ngayon pa lang nagsi-sink in ‘yong mga sinabi mo kanina. Ngayon pa lang nagsi-sink in na nandito ka na ulit.” I hugged her again.

“I won’t leave you again,” she said. Umiiyak din siya. “I’m sorry.”

“I love you,” I finally got to tell her.

“May ibabalik nga pala ako sa ‘yo.” Bumitaw siya. May kinuha siyang velvet box sa bulsa niya. “Carlo, ayokong maging best friend mo lang.”

Napakagat ako ng labi, nagpipigil ng kilig. Kinuha ko ‘yong singsing. Kinuha ko rin ‘yong kamay niya para isuot ‘yong singsing.

Binawi niya ‘yong kamay niya. “Ayoko ngang maging best friend mo lang e.”

Kinuha ko ulit ‘yong kamay niya at hinawakan ito ng mahigpit para hindi na siya makapalag. Habang sinusuot ‘yong singsing, I looked at her in her eyes. “Sabi sa description nitong singsing, you should give it to someone you cannot live without as a sign of your eternal love. It’s not a ‘best friend’ ring, my love.”

Sinamaan niya ako ng tingin. “You tricked me!”

“I’d do anything for love.”

Finally, ngumiti na siya. Tiningnan niya ‘yong singsing. “Thank you.”

I kissed her in her forehead and hugged her again. Bumitaw rin ako kasi may naalala ako. “Pa’no pala ‘yong book?”

“I’ll have a book but not your story. Ire-revise ko ‘yong manuscript ko dati. Sabi ni ate, may grasp na ako sa ‘realism’ kasi alam ko na ‘yong pakiramdam ng nagmamahal.” She smiled.

“Really?” I asked.

“Yes?”

“Paano?”

“Ganito.” She stepped closer. Nilapit niya ‘yong mukha niya sa akin. She closed her eyes. Bago pa siya tuluyang makalapit, she paused. While still closing her eyes, she whispered, “I love you.”

Inunahan ko na siya. I kissed her, in her soft lips. She smiled. I did too.

**FIN**

Gamitin ang tag na “A Love Project” para maling basahin ang kwento dito sa blog (i-type mo siya sa Search box, bes). This story is purely fictional. Anumang pagkakatulad sa tunay na buhay ay coincidental lang. Maraming salamat sa pagbabasa!

“A LOVE PROJECT” Chapter 8 | A Feb-ibig Series

MANDY

Sobra akong napagod pero masaya ako ’cause finally, nakauwi na ako. I enjoyed my stay in Singapore with my kuya. I got time to think and unwind.

I was about to sleep no’ng may kumatok sa pintuan ng kwarto ko. Then came ate. She was carrying a cardboard box.

“Hey.”

“Ano ‘yan?” I asked.

“Carlo came the other day and gave this. Ito daw ‘yong mga binigay niya sa ex niya na ibinalik ng ex niya recently sa kaniya. These may help with your book, he said.”

Kinuha ko ‘yong box. “Thanks.”

Lumabas na si ate ng kwarto. I wanted to ignore the box that night. Gusto ko na sanang ipagpabukas ‘yong pagtingin ng laman ng box but then again, alam ko naman sa sarili kong hindi ako makakatulog hangga’t hindi ko siya binubuksan. So, I opened it.

I was greeted by letter, cards, three plastic roses, two teddy bears, a Baymax stuffed toy, a necklace with a letter C pendant and a heart, a heart pillow, and a velvet box. The last item took my attention the most. Kinuha ko siya.

“So where’s the ring?”

“What ring?”

“‘Yong engagement ring n’yo sana.”

“Binigay ko kay Mommy.”

Could this be it? I’m confused. Pagbukas ko sa box, may nahulog na papel. I looked at the ring, it’s definitely not the ring na ibibigay niya dapat kay Anne. I know that ring. Sinend sa akin ni Carlo ‘yong link kung sa’n niya ‘yon inorder online so I can describe it in the book.

I picked the paper. It said, “To Mandy”. Binuksan ko.

I’ll wait until you’re ready to accept me as a friend again. That ring is a “best friend” ring. Please be my best friend? -Carlo

Nabasa ‘yong papel. I cannot control my tears. Why did he have to do this, all of these?!

“Umiiyak ka na naman.”

Kaagad kong pinunasan ‘yong pisngi ko. I stood up from the floor.

Pumasok ulit sa kwarto si Ate Silvie. “I know, Mandy. I know that you love him too,” she said.

“I don’t,” mabilis kong sagot. “You know why I’m crying? I hate this complicated setup.”

“I don’t believe you. Kilala kita, Mands. You maybe confused right now. Siguro natatakot ka kung paano na ang mangyayari sa book mo, sa pangarap mo kapag in-entertain mo ang feelings mo para kay Carlo.”

There’s no point in denying now. “It’s not just that, ate.” Ito na, I was about to voice out my fears na. “I’m scared. What if he’s just making himself believe that he loves me para makalimot siya sa past niya? What if he’ll just use me as a rebound? What if hindi niya ako magawang mahalin ng buung-buo because of all the damages his ex caused him? What if masaktan lang ako? What if magkasakitan lang kami? Is it worth it, ate? Will it be worth it?”

“Hindi ba ang love parang pag-inom ng beer? You take risk. You have to try to drink it para malaman kung talaga bang mapait and then you drink some more para masiguro mong mawawala ang pait or ma-realize na hindi pala. I read the first draft of your story, Mands.”

“That’s the thing with people. We give advices because we don’t use them. Hindi ko alam, ate, kung kaya kong mag-take ng risk,” I told her honestly.

“Okay then.” Inangat niya ‘yong kanang kamay niya na parang may hinahawakan siya. “Here’s your bottled water, clean. It symbolizes your dream to be an author.” Inangat niya naman ‘yong left hand niya. “And here’s a can of beer. Sinisimbolo naman nito ang feelings mo para kay Carlo. Take them both.”

I sighed in frustration. “I can’t.”

“‘Yong story ni Carlo na sinulat mo, it has potentials. ‘Yong hinahanap kong realism, nandoon. By realism, I mean real feelings, Mandy. Naramdaman ko na rin finally ‘yong nararamdaman ng mga characters mo. I would love to publish it pero alam kong magiging awkward ‘yon kung magiging kayo ni Carlo. So, I’m publishing one of your old manuscripts instead. And that’s why I’m giving you this bottled water.”

“Ate…” Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Finally, she’ll help me reach my dream.

“Now, I’m not asking you to pick one, Mandy. Parehas ko nang ibinibigay sa ‘yo. Still, the decision is yours. Tatanggapin mo ba silang dalawa?”

Naiyak na naman ako. Tears of joy, na-touched ako sa ginawa ni ate. Tumango ako and kinuha ko ‘yong kunwaring hawak niyang imaginary tubig at ininom ‘yon. I did the same with the imaginary beer. Then, I hugged Ate Silvie. “Thank you, ate. You’re the best.”

“So, ano pang hinihintay mo?” she asked pagkatapos naming magyakap.

I nodded. “Pupuntahan ko na siya. I’m taking a risk. He’s, after all, worth it.”

She smiled. “Good. Go na!”

Tumakbo na ko. Parang nawala ‘yong pagod ko. I was so excited to see him.

“Mandy!” Tinawag ako ni ate bago ako makalabas ng bahay. She put the “best friend” ring in my hand. “I think kailangan mong ibalik sa kaniya ‘yan.”

I smiled, nodded, and ran onto one of my realest dreams.

****

Gamitin ang tag na “A Love Project” para masundan ang kwento dito sa blog (i-type mo siya sa Search box, bes). This story is purely fictional. Anumang pagkakatulad sa tunay na buhay ay coincidental lamang. Abangan ang huling kabanata…

“A LOVE PROJECT” Chapter 7 | A Feb-ibig Series

CARLO

“Hay nako! Heto na naman tayo mga, brads! Inuman na naman dahil sa babae, ‘no, Carlo?”

“CJ, pre. CJ,” pagtatama ko kay Japs. Kina-Carlo na naman ako.

“Pre, hindi ka naman makaka-move on sa ganiyan e,” sabi naman ni Joshua.

Ang daming alam talaga ng mga ‘to. “Wala nang dada-dada. Inom na lang tayo, mga pre! Woohoo! Ang sarap ma-broken hearted! Grabe!”

“Walang hiya ka talaga, brads! Parang may mangyayari sa inom, ‘no?”

“Meron talaga! Mamaya lang ng onti, makakalimutan ko na silang lahat!”

Maya-maya…

Kukunin ko sana ‘yong phone ko kaya lang tinampal ni Joshua ‘yong kamay ko.

“Huwag mo nang tawagan, pare.”

Ngumiti ako. “Brads, I miss her.”

Napailing-iling na lang sila. Kinuha ko ‘yong phone at tumayo na ako. “O, sa’n ka pupunta?”

“Uwi na.”

“Ingat.”

“Sa bahay ang diretso ha, Carlo Jan!”

“Aye, aye!”

Pinahinto ko ‘yong taxi at nagbayad sa driver. Pagkatapos, bumaba na ko. Teka, hindi namin ‘to bahay a. Really, Carlo? 

Dinukot ko ‘yong phone ko mula sa bulsa at tinawagan siya. Gaya ng dati, hindi pa rin niya sinasagot. “Tang-”

“Don’t say bad words.”

“Agh!” Sinubukan ko ulit siyang tawagan, paulit-ulit gaya ng dati. Pero wala, wala talaga. I texted her.

Nasa labas ako ng bahay nyo. Hindi ako aalis dito hanggang di mo ko kinakausap.

Bumukas ‘yong gate nila. Finally. The same short, curly hair. Her irritated expression.

“What the hell, Carlo?!”

I smiled. That voice.

“Umuwi ka na.”

“Mag-usap naman tayo oh. I miss you, sobra.”

Napasimangot siya. “Are you drunk?”

“No. Nakainom lang but I’m not drunk.”

“Ba’t nandito ka? Did you drive?”

She’s concerned. “No, nag-taxi ako.”

“I’ll call you a cab, umuwi ka na.”

Hinawakan ko ‘yong kamay niya para pigilan siya. “I’ll do that later. For now, let’s talk please.”

Ngumisi siya. “Sige nga. Ano bang gusto mong pag-usapan natin?” Tumawa siya. “You ruining everything? No falling in love, that’s in the contract.”

“Kaya nga e. Kaya nga sana, bumalik na lang tayo sa dati. Handa naman akong maging kaibigan mo lang. A friend who’s always there for you. ‘Yong hindi ko kaya ‘yong ganito. ‘Yong ayaw mo na akong papasukin sa buhay mo.”

“Sino bang nauna?” pasigaw niyang tanong. “Sino bang unang umiwas? ‘Di ba you want to ignore me until you forget me? Then, stick with your plan, Carlo.”

I smirked. “Kung kaya ko lang e. Mandy, hindi ko pala kaya. I can’t live without you. I am not asking you to reciprocate my feelings, ang hinihiling ko lang is pumayag ka na maging magkaibigan tayo ulit. Please. Please, Mands.”

Umiling siya. “The thing, Carlo, is you can. Kaya mo. Kayanin mo. I have a dream, I have plans. Please, don’t ruin them. Good night.” Pumasok na siya sa loob ng bahay nila.

I smiled.

****

My Trip to SG

Hi, readers and onlookers! 🙂 I know it’s been a while since I last check on you. I’m in Singapore right now, visiting my brother. While spending good times with him, I’m also exploring the country a bit. There are some photos below that you may enjoy. Talk to you again soon. xx, Mandy.

****

Bro’s Engagement

I am super, super excited!! Another reason why I flew in Singapore was to help my brother with her proposal to her then, 5-year girlfriend and now, fiancée. I really could not contain my excitement, guys!! My smile’s from ear to ear.

I was in tears when Ate Ja said YES. All our hardwork in planning and organizing the proposal was worth it! Congratulations, Bro! Below are some photos and the details of the proposal.

I’ll be posting more about my trip in SG once I get back to the Philippines, that’ll be very soon. Take care, guys! xx, Mandy.

****

“Carlo, may bisita ka,” sabi ni Mommy. Dali-dali akong bumaba. Is she back?

“Carlo.”

“Anong ginagawa mo dito?” It’s not short, curly hair.

“Gusto ko lang ibigay sa ‘yo ‘to.” Tinuro niya ‘yong box sa tabi niya. “And gusto ko lang mag-sorry ulit. I’m really sorry, Carlo.”

Tumango ako.

****

Gamitin ang tag na “A Love Project” para masundan ang kwento dito sa blog (i-type mo siya sa Search box, bes). This story is purely fictional. Anumang pagkakatulad sa tunay na buhay ay coincidental lamang. Abangan ang susunod na kabanata…